قرآن بشیر

قرآن بشیر / قرآن فارسی / سورهٔ فلق

سورهٔ فلق

سورهٔ فلق، سورهٔ ۱۱۳ قرآن کریم، ۵ آیه و مکی است. نامش به معنی «سپیده‌دم» است. با «قُلْ أَعُوذُ» شروع می‌شود و یکی از چهار قل است.

۵ آیه · مکی · جزء ۳۰ · الفلق

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

۱ · جزء ۳۰ · صفحهٔ ۶۰۴

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلْفَلَقِ

بگو: «پناه مى‌برم به پروردگار سپيده دم،

۲ · جزء ۳۰ · صفحهٔ ۶۰۴

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ

از شرّ آنچه آفريده،

۳ · جزء ۳۰ · صفحهٔ ۶۰۴

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ

و از شرّ تاريكى چون فراگيرد،

۴ · جزء ۳۰ · صفحهٔ ۶۰۴

وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّٰثَٰتِ فِى ٱلْعُقَدِ

و از شرّ دمندگان افسون در گره‌ها،

۵ · جزء ۳۰ · صفحهٔ ۶۰۴

وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ

و از شرّ [هر] حسود، آنگاه كه حسد ورزد.»

متن عربی به خط عثمانی است و ترجمه از محمدمهدی فولادوند. بازنشر تجاری ترجمه، بدون اجازهٔ صاحب اثر، مجاز نیست.