قرآن بشیر

قرآن بشیر / قرآن فارسی / سورهٔ اخلاص

سورهٔ اخلاص

سورهٔ اخلاص، سورهٔ ۱۱۲ قرآن کریم، ۴ آیه و مکی است. نامش به معنی «اخلاص» است. چهار آیه در یگانگی خداست و همراه فلق و ناس خوانده می‌شود.

۴ آیه · مکی · جزء ۳۰ · الإخلاص

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

۱ · جزء ۳۰ · صفحهٔ ۶۰۴

قُلْ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ

بگو: «اوست خداى يگانه،

۲ · جزء ۳۰ · صفحهٔ ۶۰۴

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ

خداى صمد [ثابت - متعالى‌]،

۳ · جزء ۳۰ · صفحهٔ ۶۰۴

لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ

[كسى را] نزاده، و زاده نشده است،

۴ · جزء ۳۰ · صفحهٔ ۶۰۴

وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدٌۢ

و هيچ كس او را همتا نيست.»

متن عربی به خط عثمانی است و ترجمه از محمدمهدی فولادوند. بازنشر تجاری ترجمه، بدون اجازهٔ صاحب اثر، مجاز نیست.