چهار قل

قُلْ يَٰٓأَيُّهَا ٱلْكَٰفِرُونَ

بگو: «اى كافران،

لَآ أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ

آنچه مى‌پرستيد، نمى‌پرستم.

وَلَآ أَنتُمْ عَٰبِدُونَ مَآ أَعْبُدُ

و آنچه مى‌پرستم، شما نمى‌پرستيد.

وَلَآ أَنَا۠ عَابِدٌۭ مَّا عَبَدتُّمْ

و نه آنچه پرستيديد من مى‌پرستم.

وَلَآ أَنتُمْ عَٰبِدُونَ مَآ أَعْبُدُ

و نه آنچه مى‌پرستم شما مى‌پرستيد.

لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِىَ دِينِ

دين شما براى خودتان، و دين من براى خودم.»

قُلْ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ

بگو: «اوست خداى يگانه،

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ

خداى صمد [ثابت - متعالى‌]،

لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ

[كسى را] نزاده، و زاده نشده است،

وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدٌۢ

و هيچ كس او را همتا نيست.»

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلْفَلَقِ

بگو: «پناه مى‌برم به پروردگار سپيده دم،

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ

از شرّ آنچه آفريده،

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ

و از شرّ تاريكى چون فراگيرد،

وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّٰثَٰتِ فِى ٱلْعُقَدِ

و از شرّ دمندگان افسون در گره‌ها،

وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ

و از شرّ [هر] حسود، آنگاه كه حسد ورزد.»

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ

بگو: «پناه مى‌برم به پروردگار مردم،

مَلِكِ ٱلنَّاسِ

پادشاه مردم،

إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ

معبود مردم،

مِن شَرِّ ٱلْوَسْوَاسِ ٱلْخَنَّاسِ

از شرّ وسوسه‌گر نهانى؛

ٱلَّذِى يُوَسْوِسُ فِى صُدُورِ ٱلنَّاسِ

آن كس كه در سينه‌هاى مردم وسوسه مى‌كند،

مِنَ ٱلْجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ

چه از جنّ و [چه از] انس.»