سورهٔ مسد

تَبَّتْ يَدَآ أَبِى لَهَبٍۢ وَتَبَّ

بريده باد دو دست ابولهب، و مرگ بر او باد.

مَآ أَغْنَىٰ عَنْهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ

دارايى او و آنچه اندوخت، سودش نكرد.

سَيَصْلَىٰ نَارًۭا ذَاتَ لَهَبٍۢ

بزودى در آتشى پرزبانه درآيد.

وَٱمْرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلْحَطَبِ

و زنش، آن هيمه‌كش [آتش فروز]،

فِى جِيدِهَا حَبْلٌۭ مِّن مَّسَدٍۭ

بر گردنش طنابى از ليف خرماست.