سورهٔ شمس

وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا

سوگند به خورشيد و تابندگى‌اش،

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا

سوگند به مه چون پى [خورشيد] رود.

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا

سوگند به روز چون [زمين را] روشن گرداند،

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا

سوگند به شب چو پرده بر آن پوشد،

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا

سوگند به آسمان و آن كس كه آن را برافراشت،

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا

سوگند به زمين و آن كس كه آن را گسترد،

وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا

سوگند به نفس و آن كس كه آن را درست كرد؛

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا

سپس پليدكارى و پرهيزگارى‌اش را به آن الهام كرد،

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا

كه هر كس آن را پاك گردانيد، قطعاً رستگار شد،

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا

و هر كه آلوده‌اش ساخت، قطعاً درباخت.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ

[قوم‌] ثمود به سبب طغيان خود به تكذيب پرداختند.

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا

آنگاه كه شقى‌ترينشان بر[پا] خاست.

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَٰهَا

پس فرستاده خدا به آنان گفت: «زنهار! ماده‌شتر خدا و [نوبت‌] آب‌خوردنش را [حرمت نهيد]».

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا

و[لى‌] دروغزنش خواندند و آن [ماده‌شتر] را پى كردند، و پروردگارشان به [سزاى‌] گناهشان بر سرشان عذاب آورد و آنان را با خاك يكسان كرد.

وَلَا يَخَافُ عُقْبَٰهَا

و از پيامد كار خويش، بيمى به خود راه نداد.