سورهٔ نبأ

عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ

درباره چه چيز از يكديگر مى‌پرسند؟

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ

از آن خبر بزرگ،

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ

كه در باره آن با هم اختلاف دارند.

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ

نه چنان است، به زودى خواهند دانست.

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ

باز هم نه چنان است، بزودى خواهند دانست.

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًۭا

آيا زمين را گهواره‌اى نگردانيديم؟

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا

و كوهها را [چون‌] ميخهايى [نگذاشتيم‌]؟

وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا

و شما را جفت آفريديم.

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا

و خواب شما را [مايه‌] آسايش گردانيديم.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا

و شب را [براى شما] پوششى قرار داديم.

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا

و روز را [براى‌] معاش [شما] نهاديم.

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا

و بر فراز شما هفت [آسمان‌] استوار بنا كرديم.

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا

و چراغى فروزان گذارديم.

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا

و از ابرهاى متراكم، آبى ريزان فرود آورديم،

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا

تا بدان دانه و گياه برويانيم،

وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا

و باغهاى در هم پيچيده و انبوه.

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًۭا

قطعاً وعدگاه [ما با شما] روز داورى است:

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا

روزى كه در «صور» دميده شود، و گروه گروه بياييد؛

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا

و آسمان، گشوده و درهايى [پديد] شود؛

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا

و كوهها را روان كنند، و [چون‌] سرابى گردند.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا

[آرى،] جهنم [از دير باز] كمينگاهى بوده،

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًۭا

[كه‌] براى سركشان، بازگشتگاهى است.

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا

روزگارى دراز در آن درنگ كنند.

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا

در آنجا نه خنكى چشند و نه شربتى،

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا

جز آب جوشان و چركابه‌اى.

جَزَآءًۭ وِفَاقًا

كيفرى مناسب [با جرم آنها].

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا

آنان بودند كه به [روز] حساب اميد نداشتند؛

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًۭا

و آيات ما را سخت تكذيب مى‌كردند.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًۭا

و حال آنكه هر چيزى را برشمرده [به صورت‌] كتابى در آورده‌ايم.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا

پس بچشيد كه جز عذاب، هرگز [چيزى‌] بر شما نمى‌افزاييم.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا

مسلماً پرهيزگاران را رستگارى است:

حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًۭا

باغچه‌ها و تاكستانها،

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا

و دخترانى همسال با سينه‌هاى برجسته،

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا

و پياله‌هاى لبالب.

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا

در آنجا نه بيهوده‌اى شنوند، و نه [يكديگر را] تكذيب [كنند].

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا

[اين است‌] پاداشى از پروردگار تو، عطايى از روى حساب.

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا

پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آن دو است، بخشايشگرى كه كس را ياراى خطاب با او نيست.

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا

روزى كه «روح» و فرشتگان به صف مى‌ايستند، و [مردم‌] سخن نگويند، مگر كسى كه [خداى‌] رحمان به او رخصت دهد، و سخن راست گويد.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا

آن [روز]، روز حق است؛ پس هر كه خواهد، راه بازگشتى به سوى پروردگار خود بجويد.

إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا

ما شما را از عذابى نزديك هشدار داديم: روزى كه آدمى آنچه را با دست خويش پيش فرستاده است بنگرد؛ و كافر گويد: «كاش من خاك بودم.»