سورهٔ عادیات

وَٱلْعَٰدِيَٰتِ ضَبْحًۭا

سوگند به ماديانهائى كه با همهمه تازانند و با سم‌[هاى‌] خود از سنگ آتش مى‌جهانند!

فَٱلْمُورِيَٰتِ قَدْحًۭا

و برق [از سنگ‌] همى جهانند،

فَٱلْمُغِيرَٰتِ صُبْحًۭا

و صبحگاهان هجوم آرند،

فَأَثَرْنَ بِهِۦ نَقْعًۭا

و با آن [يورش‌]، گردى برانگيزند،

فَوَسَطْنَ بِهِۦ جَمْعًا

و بدان [هجوم‌]، در دل گروهى درآيند،

إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌۭ

كه انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است،

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌۭ

و او خود بر اين [امر]، نيك گواه است.

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلْخَيْرِ لَشَدِيدٌ

و راستى او سخت شيفته مال است.

۞ أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِى ٱلْقُبُورِ

مگر نمى‌داند كه چون آنچه در گورهاست بيرون ريخته گردد،

وَحُصِّلَ مَا فِى ٱلصُّدُورِ

و آنچه در سينه‌هاست فاش شود،

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّخَبِيرٌۢ

در چنان روزى پروردگارشان به [حال‌] ايشان نيك آگاه است؟