سورهٔ عبس

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ

چهره در هم كشيد و روى گردانيد،

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ

كه آن مرد نابينا پيش او آمد؛

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ

و تو چه دانى، شايد او به پاكى گرايد،

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ

يا پند پذيرد و اندرز سودش دهد.

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ

اما آن كس كه خود را بى‌نياز مى‌پندارد،

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ

تو بدو مى‌پردازى؛

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ

با آنكه اگر پاك نگردد، بر تو [مسؤوليتى‌] نيست.

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ

و اما آن كس كه شتابان پيش تو آمد،

وَهُوَ يَخْشَىٰ

در حالى كه [از خدا] مى‌ترسيد،

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ

تو از او به ديگران مى‌پردازى.

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ

زنهار [چنين مكن‌] اين [آيات‌] پندى است.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ

تا هر كه خواهد، از آن پند گيرد.

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ

در صحيفه‌هايى ارجمند،

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ

والا و پاك‌شده،

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ

به دست فرشتگانى،

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ

ارجمند و نيكوكار.

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ

كشته باد انسان، چه ناسپاس است

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ

او را از چه چيز آفريده است؟

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ

از نطفه‌اى خلقش كرد و اندازه مقررش بخشيد.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ

سپس راه را بر او آسان گردانيد.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ

آنگاه به مرگش رسانيد و در قبرش نهاد.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ

سپس چون بخواهد او را برانگيزد.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ

ولى نه! هنوز آنچه را به او دستور داده، به جاى نياورده است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ

پس انسان بايد به خوراك خود بنگرد،

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا

كه ما آب را به صورت بارشى فرو ريختيم؛

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا

آنگاه زمين را با شكافتنى [لازم‌] شكافتيم؛

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا

پس در آن، دانه رويانيديم.

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا

و انگور و سبزى،

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا

و زيتون و درخت خرما،

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا

و باغهاى انبوه،

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا

و ميوه و چراگاه،

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ

[تا وسيله‌] استفاده شما و دامهايتان باشد.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ

پس چون فرياد گوش‌خراش دررسد؛

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ

روزى كه آدمى از برادرش،

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ

و از مادرش و پدرش.

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ

و از همسرش و پسرانش مى‌گريزد،

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ

در آن روز، هر كسى از آنان را كارى است كه او را به خود مشغول مى‌دارد.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ

در آن روز، چهره‌هايى درخشانند،

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ

خندان [و] شادانند.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ

و در آن روز، چهره‌هايى است كه بر آنها غبار نشسته،

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ

[و] آنها را تاريكى پوشانده است؛

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ

آنان همان كافران بدكارند.