سورهٔ همزه

وَيْلٌۭ لِّكُلِّ هُمَزَةٍۢ لُّمَزَةٍ

واى بر هر بدگوى عيبجويى،

ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًۭا وَعَدَّدَهُۥ

كه مالى گرد آورد و برشمردش.

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ

پندارد كه مالش او را جاويد كرده،

كَلَّا ۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ

ولى نه! قطعاً در آتش خردكننده فرو افكنده خواهد شد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ

و تو چه دانى كه آن آتش خردكننده چيست؟

نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ

آتش افروخته خدا[يى‌] است.

ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ

[آتشى‌] كه به دلها مى‌رسد.

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌۭ

آنان را در ميان فرامى‌گيرد.

فِى عَمَدٍۢ مُّمَدَّدَةٍۭ

[آتشى كه‌] در ستونهايى دراز است.